Anser associé Johan de Kleine is gespecialiseerd in leiderschap en organiseert samen met wilderness guide Ian Reed regelmatig reizen naar Afrika. Collega Klaas Michiel Elema nam de uitnodiging aan en ging met hem mee. In deze persoonlijke blog deelt hij zijn bijzondere ervaringen.

Een bijzondere reis en levensechte ervaring.

De reis startte formeel op 20 oktober 2013. Toen vertrokken we vanuit Brussel en reisden via Heathrow en Johannesburg naar Durban.

Maar eigenlijk is mijn reis al in 2010 gestart. De eerste ontmoeting met een man die ik via zijn moeder kende maar nog nooit echt mee in contact geweest was.  Een bijzondere ontmoeting met Johan welke uiteindelijk resulteerde in het bewust worden van een proces van verandering sinds die tijd en daarvoor.

Niet dat het allemaal zijn toedoen is, dat niet. Het was kennelijk ook tijd om iets anders te gaan doen. Er volgde een lange tijd van nauw samenwerken en samen praten en nadenken over allerlei voorvallen. Toen ook voor het eerst met die grote Zuid Afrikaan kennis gemaakt.

Ik was toen eigenlijk al verkocht. Ik wist eigenlijk wel dat ik die ervaring in de wildernis wilde meemaken al wist ik nog niet precies wat mij te wachten stond. Wel wist ik dat ik veel meer mijn gevoel moest volgen, de dingen doen waar ik energie van krijg en afscheid moest nemen van wat ik allemaal al had beleeft en meegemaakt.

Johan bracht mij het “voelen” bij, het werkelijk voelen aan je lijf wat een bepaalde situatie met jou of met mensen om je heen kan doen. Veranderen is niet iets technocratisch, iets wat je even doet en wat ook gemakkelijk is vorm te geven.

In de jaren tussen 2010 en nu is dat besef steeds groter geworden, dat gevoel trouwens ook.

De stap

De stap om definitief mee te gaan werd gemaakt op 20 september. Thuis, we waren gezamenlijk een cases aan het voorbereiden. Johan vertelde, na de dag tevoren ook al het eea er over te hebben vertelt, dat de reis definitief doorging en dat er nog één plek vrij was, die was voor mij toch?

Moest er over nadenken, de informatie werd de volgende dag gestuurd en ik melde Johan dat ik de maandag erop, na het weekend, definitief zou beslissen. Nog geen 15 minuten later was de vlucht geboekt en had ik mij aangemeld.

De Voorbereiding

Vanaf het moment van boeken begon de echte reis. Waar was ik aan begonnen, wat moest ik er van verwachten. In de drie en een halve week tot aan de reis iedere week toch redelijk trouw de opdrachten ter voorbereiding uitgevoerd. Hoewel het van “de natuur ingaan” niet veel kwam.

Zat op een moment wel in het bos maar herinner mij dat ik maar wat doelloos om mij heen zat te staren. De opdracht was ook om alvast een soort van logboek bij te houden en op te schrijven wat ik beleefde, voelde maar ook diepere vragen moesten beantwoord worden. Soms best lastig als je niet gewend bent om te schrijven of van je af te schrijven en toch iets zinvols aan het papier toe te vertrouwen.

Gedurende de voorbereiding en de reis zelf ook trouwens, werd dat steeds gemakkelijker en gaf het vaak ook een bevrijdend gevoel.

Aan het einde van de voorbereidingsperiode, vlak voor de 20st oktober bewust met mijn naaste familie om tafel gezeten. Gezellige laatste avonden gehad en gedeeld wat mij bezig hield. Vond het toch allemaal wel spannend en de onzekerheid over waar je terecht komt wat het met je zal doen was toch wel aanwezig.

De reis

Het officiële vertrek was op 20 oktober. Via Heathrow, Johannesburg naar Durban. Grijnzend stonden Johan en Ian ons op te wachten. In Brussel al kennis gemaakt met een aantal medereizigers, het beloofde direct al een bijzonder reis te worden. Erg leuke, lieve en betrokken mensen.

De overgangen waren enorm hoewel je je dat niet altijd evengoed realiseert. De letterlijke overgangen van continent naar continent, een heel andere omgeving terecht komen en vervolgens zonder horloge, mobiel oid de natuur in. Eerst heb je de indruk, ik ga leuk wandelen in een park maar dat is toch echt anders. Je gaat echt een stap maken in een andere, voor jou compleet nieuwe wereld “de Wildernis “ noemen wij dat. Ik was opslag verliefd, hoe zeg je dat op dat gebied? Overdondert ook door de schoonheid, de stilte en de reinheid van het gebied.

Eindverslag uit Logboek:

Het eindverslag van de reis die ik ook tijdens de laatste council heb voorgelezen volgt hieronder. Ik denk dat het een goed beeld geeft van wat de reis met mij gedaan heeft tot en met de laatste dag.

Vertrok de eerste dag, onzeker, spannend, het avontuur tegemoet. Onwennig is misschien het woord. Een volstrekt onbekend gebied, zo puur. Overweldigend, een jongensboek? Overnachten in de openlucht.. Wat mij vrijwel direct opviel was de overweldigende stilte, althans geen geluid wat niet in de natuur thuis hoort. De geur, het licht de duisternis.

Dat gevoel heeft mij tot aan de terugkeer niet meer losgelaten. 

Ik ben Atheïst, maar zou zomaar van dat geloof af kunnen vallen. Scepsis over wat het met je doet, dat het je zou kunnen raken, is weg. Hoewel ik altijd een natuurmens ben geweest en daarmee verbonden voel was er toch altijd iets rationeels te bedenken waarom ik iets mooi vind. Nu is het mooi omdat dat zo is. Ik had moeite om inzichten te verbinden met wat de natuur vertelde, wat in die context mensen, wij met elkaar delen.

Verleden – Heden – Toekomst

Liefde – Wijsheid – Kracht.

Houvast voor je eigen onzekerheid, twijfel vastberadenheid en liefde.

Wat mij voortdurend triggerde was het water, het zacht kabbelende beekje, de woestere stromen en rivieren.

Het water was niet echt een zorg maar het heeft mij wel doen beseffen dat je het nodig hebt, in welke vorm dan ook. De kracht en aantrekkingskracht op mij is enorm. Hoe het mij fascineert. De overgang naar de Zee, de Oceaan.

Wat heeft het mij allemaal gebracht. – Keuzes- Ga ik door, links- of rechtsaf. Ik weet het niet, ja keuzes om ten aanzien van mijn leidinggevende rollen een paar aanpassingen te doen en mij meer te verdiepen in de achtergrond van mensen om mij heen, mijn medewerkers en collega’s.

Mijn dringende behoefte om mensen en organisaties te helpen, beter te kanaliseren. Niet iedereen is te helpen. Wat ik mij ook realiseer is dat doordat iemand een bepaalde verre achtergrond heeft niet alles te redden valt. Ik ben niet alleen verantwoordelijk of zelfs helemaal niet verantwoordelijk.

Antwoorden op vragen heb ik tijdens deze trail zeker gekregen. Belangrijk is dingen niet meer op z’n beloop te laten, het gesprek aangaan en te doorgronden waarom iemand reageert zoals die reageert. De pijn zit vaak ergens anders.

Wat een fantastische week in een unieke omgeving. Ik zou eigenlijk moeten nalaten het uniek te noemen. Zo was het eens overal. Wat hebben mensen er een ongelooflijke puinzooi van gemaakt. Ik ben mij er bewust van geworden tijdens het lopen, dat iedere stap die we deden was om het evenwicht niet te verstoren. Ian leerde mij weer kijken, ruiken en voelen. Een pissebed of een tor daar stap je overheen, vroeger zou je er niet eens naar kijken en trapte je erop. Dat is nu verworden tot verbondenheid en leven en laten leven.

Genoten van de councils, veel serieuze, mij diep rakende verhalen. De andere kant ook, we hebben veel gelachen en plezier gehad. Kippenvelmoment was wel het moment van zingen van Frederike, het lieve heersbeestje en ander bijzondere gebeurtenissen tijdens de councils die mij diep raakten en verbonden met de natuur.

Inzichten ook;

  • de kunst van het vragen stellen
  • beperken van gedrag uit het verleden
  • hoe kwetsbaar wij zijn, nietig ook
  • hoe klein je bent ten opzichte van het totaal.

Vooral ook plezier gehad

De Storm is gaan liggen.  (Toen ik dit schreef stormde het letterlijk in Zuid Afrika, toen ik klaar was
was het nagenoeg windstil)

Landen

Het heeft even geduurd voordat ik er weer een beetje ben. Nog steeds voel ik dat het allemaal anders is, weet het soms niet goed uit te leggen. Wel dat mijn zintuigen nog steeds open staan, ik een rust over mij heb gekregen die mij erg goed bevalt en blijvend is.

Ik had niet gedacht dat ik zou gaan mediteren. Ik weet ook niet of ik het goed doe dat maakt mij eigenlijk ook geen donder uit. De rust en de momenten even helemaal niets doen, aan niets denken is helemaal oké. Vaker de natuur in geweest ook. In het bos loop ik nu anders dan voorheen. Heel apart om dat op deze manier te beleven.

Zware lastige beslissingen of zaken wat ik graag anders had gezien raken mij veel minder diep dan voorheen.

Er wordt mij gevraagd hoe ik dit denk vast te houden. Ik kan er geen antwoord op geven maar weet dat ik het vast ga houden, ’t is niet eens vasthouden het is zoals het is en dat is prima.

 

Synchroniciteit 

De innerlijke weg naar Leiderschap ,  Joseph Jaworski.

De trail is gebaseerd op de ervaringen zoals Jaworski ze in zijn boek Synchroniciteit beschrijft. Pas na de reis heb ik het boek echt gelezen en het is voortdurend herkennen van mijn ervaringen tijdens de trail maar ook de mechanismen die er werkelijk toe doen en veranderingen teweeg brengen. Een fundamentele andere en vooral ook diepere kijk en verbondenheid met mensen en de wereld om mij heen.