In de afgelopen jaren heb ik ontzettend veel gesprekken gevoerd, met mensen uit alle lagen van de bevolking. Mensen die lekker in hun vel zaten, mensen met problemen. Mensen die op de armoede grens leven, mensen met waanzinnig veel geld. Mensen die het nodige achter de rug hebben en veel hebben meegemaakt in hun leven, maar ook mensen die gewoon gelukkig zijn en bij bepaalde zaken helemaal niet stilstaan. Mensen, zoals jij en ik.

En….niet te vergeten…. ondernemers, bestuurders, leidinggevenden en managers. Het zijn net mensen!

Het zijn net mensen!

Het is mij steeds meer gaan opvallen dat mensen drijven op vooroordelen en aannames, aangaande zaken die betrekking hebben op hun omgeving. Een mening formuleren, die gestaafd wordt op meerdere, zeer goed gevonden, argumenten, die zelfs na een objectieve beoordeling nog helemaal niet zo gek te noemen zijn. Let wel: ze gaan per definitie over een ander en niet over hun zelf.

Hoe komt het toch dat wij het altijd zo goed weten voor een ander? Dat we door een verscheidenheid aan brillen kunnen kijken, substantiële meningen kunnen formuleren, met passie en gedrevenheid kunnen spreken, als het over iemand anders gaat? In good and bad times, voor Jan en alleman klaarstaan met ons ongezouten predicaat van ongenoegen of juist oeverloos respect.

Termen als: “Dat zou ik nooit zo doen”. ”Hoe doet ie dat in godsvredesnaam?” “Had ie maar beter moeten nadenken…” Of “Als ik in zijn schoenen stond, dan wist ik het wel”. Maar de meest spraakmakende is toch wel die van: “Als ik jou was, dan zou ik…..”

Ook managers, leidinggevenden, bestuurders en ondernemers hebben daar een handje van! Allemaal de wijsheid in pacht hebbende en vooral door schade en schande wijs geworden. Dat is natuurlijk ook zo…!

Hoe komt het dan toch dat de zelfstandige marketeer die ik vanochtend sprak, geen marktonderzoek doet naar zijn eigen personal branding en propositie? Dat een ondernemende netwerkspecialist mij feilloos wist te vertellen hoe je moet netwerken, maar nooit meer iets van zich heeft laten horen? Hoe komt het dat de Landelijke Salesmanager mij vertelde dat je altijd van response moet dienen om feeling te houden met je potentiële klant of relatie, maar blijkbaar zelf niet eens  in staat is antwoord te geven op mijn mails?

Hoe komt het dat ondernemers en bestuurders van grote organisaties je volgooien met prachtige volzinnen, unieke methoden, prachtige vernieuwend beleid, maar mij niet in fatsoenlijk Nederlands uit kunnen leggen wat ze daar precies mee bedoelen? En wanneer ze hier wel toe in staat zijn, dat deze teksten eigenlijk bedoeld zijn voor hun staf/medewerkers of team, maar natuurlijk niet van toepassing is op hen zelf.

Ik weet het wel! Want ik weet zeker dat ik niet zo ben! Ik weet het inderdaad altijd beter voor een ander, maar ook voor mezelf! Toch…?

Het leuke van Anser is, dat iedere individu, iedere gans op zich zelf staat, met zijn of haar eigen mening, ervaring en expertise. Dat deze ganzen ook mensen zijn, die net zo denken en doen als hierboven wordt omschreven. Maar dat juist omdat de groep ganzen, de Partners en Associés, veel zaken met elkaar delen, posities elkaar afwisselen, ze elkaar regelmatig van repliek dienen en elkaar bijzonder scherp houden, ze het inderdaad vaak beter weten dan een ander en daar kan iedereen, die het goed met zich zelf en haar bedrijf of organisatie voor heeft, optimaal gebruik van maken!